Τον φωνάζουν ακόμη «Μάνθο Φουστάνο» στο δρόμο αλλά πλέον δεν τον ενοχλεί καθόλου. Το έχει αποδεχθεί όπως κάθε καλό ή δύσκολο του έχει φέρει η ζωή. Με εμπειρία σχεδόν τεσσάρων δεκαετιών στο χώρο της υποκριτικής ο δημοφιλής ηθοποιός Βασίλης Κούκουρας, διδάσκεται ακόμη, μέσα από ρόλους, ήρωες, θεατρικά κείμενα, και έχει καταφέρει να βρει την χρυσή τομή στην επικοινωνία του με τον κόσμο. Μια επικοινωνία, που θα έχει την ευκαιρία το θεατρόφιλο κοινό της Ηλείας να βιώσει την Παρασκευή 24 Απριλίου στον Πολυχώρο Πολιτισμού Δήμου Ήλιδας, στις 21.15 με τις «Καραμέλες ούζου».
Η επιτυχημένη κωμωδία μυστηρίου, του «δικού» μας και βραβευμένου Ηλείου θεατρικού συγγραφέα Γιάννη Γαλανόπουλου έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές από το κοινό, όπου έχει ανέβει. Μετά από μια θριαμβευτική πορεία τον χειμώνα στο «Από Μηχανής Θέατρο», συστήνεται στο κοινό της περιφέρειας με τη δεύτερη συνεχόμενη καλοκαιρινή περιοδεία. Ο Σταύρος Νικολαΐδης στο τιμόνι της σκηνοθεσίας, και μαζί με τον Βασίλη Κούκουρα στους πρωταγωνιστικούς ρόλους να υποδέχονται επί σκηνής και τον Γιάννη Γαλανόπουλο, μας παρουσιάζουν μια μαύρη κωμωδία, με στοιχεία θρίλερ, γεμάτη σασπένς, χιούμορ, ανατροπές, αλλά και έντονο συναισθηματικό και υπαρξιακό περιεχόμενο, αφού μιλάει για τις πολύπλοκες πτυχές των ανθρώπινων σχέσεων, τις ανασφάλειες, φόβους, τη δύναμη της συγχώρεσης και την ανάγκη της ανθρώπινης επαφής.
Με λόγο άμεσο και ουσιαστικό, ο Βασίλης Κούκουρας αποκαλύπτει τη βαθύτερη ματιά του για το θέατρο και τον άνθρωπο πίσω από τον ρόλο. Μέσα από τη συνέντευξή του στο ilialive.gr, μιλά για τη σπάνια χημεία που μπορεί να γεννηθεί ανάμεσα σε δύο ηθοποιούς, τη σημασία της αληθινής επικοινωνίας με το κοινό, αλλά και τη δύναμη του χιούμορ να φωτίζει τις πιο δύσκολες πλευρές της ζωής. Αναφέρεται στις προκλήσεις της δουλειάς του, στον ανταγωνισμό, αλλά και στα μαθήματα που αντλεί από κάθε ρόλο που ενσαρκώνει, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην ευθύνη των λέξεων και στη σημασία της ενσυναίσθησης.
Με αφορμή τη συμμετοχή του στην παράσταση «Καραμέλες Ούζου», ο αγαπημένος ηθοποιός ξεδιπλώνει σκέψεις και βιώματα που ξεπερνούν τα όρια της σκηνής, αγγίζοντας ζητήματα βαθιά ανθρώπινα. Από τη σχέση του με το κοινό της περιφέρειας μέχρι τη διαδρομή του στον χώρο και την αποδοχή της αναγνωρισιμότητας, ο ίδιος μας καλεί σε μια ειλικρινή συζήτηση για την τέχνη, τη ζωή και όλα όσα κρύβονται… πίσω από το γέλιο.
Ο ίδιος, παλιός γνώριμος της περιοχής μας, καθώς έχει επισκεφθεί την Ηλεία αρκετές φορές με διάφορους θιάσους και, μόνο καλά λόγια έχει να πει: ««Το θεατρικό κοινό της Ηλείας είναι πάρα πολύ εκπαιδευμένο. Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται στη συχνότητα των παραστάσεων που παρακολουθούν αλλά θεωρώ ότι μαζί με κάποιες άλλες περιοχές, είναι σαν «ορόσημο» για εμάς τους ηθοποιούς για να μας «δείξουν» και να μας αποδείξουν πώς θα πάνε οι παραστάσεις στις υπόλοιπες πόλεις. Και μάλιστα είναι ένα πολύ εκδηλωτικό το κοινό. Και αυτό είναι το ζητούμενο για εμάς. Δεν πηγαίνουμε σε επαρχιακές πόλεις για να παίξουμε και να φύγουμε. Αλλά να κάνουμε μια πιο βαθιά επικοινωνία με τον κόσμο, να αποκτήσουμε μια «γέφυρα», να ξανάρθουμε…»
Συνεργάζεστε αρκετά χρόνια με τον Σταύρο Νικολαΐδη και η «χημεία» μεταξύ σας φαίνεται πολύ δυνατή
Όντως ισχύει αυτό. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να επικοινωνήσεις με έναν ηθοποιό πάνω στη σκηνή- αλλά και εκτός σκηνής, από τις πρόβες, τη γνωριμία, τον τρόπο που σέβεται ο ένας τον άλλον… Είναι πάρα πολύ δύσκολο να συμβεί στο θέατρο, γιατί όπως και να το κάνουμε υπάρχει ένας σχετικός ανταγωνισμός. Ο Σταύρος και εγώ, αυτό, δεν το έχουμε κατά νου. Και αυτό είναι κάτι που εισπράττει ο κόσμος. Και ο κόσμος εισπράττει τα πάντα! Πάνω στη σκηνή, οι ηθοποιοί είμαστε «ξεγυμνωμένοι» από τα ένστικτά μας, τις επιθυμίες μας, τις προσδοκίες μας... Με τον Σταύρο έχω αναπτύξει μια εξαιρετικά καλή σχέση και σαν φίλοι και σαν συνάδελφοι. Αυτό, στο χώρο μας είναι πάρα πολύ δύσκολο και έγινε χωρίς να κάνουμε κάποια στρατηγική.
Όταν πήρατε το έργο πρώτη φορά στα χέρια σας, τι συναισθήματα σας δημιούργησε;
Γνώρισα τον Γιάννη (σ.σ. Γαλανόπουλο) από τον Σταύρο. Μου είχε πει ο Σταύρος ότι «υπάρχει ένα έργο έλληνα συγγραφέα». Το «έλληνα συγγραφέα» προσωπικά με «ακουμπάει» ιδιαίτερα, γιατί οι έλληνες συγγραφείς, και οι παλαιότεροι και οι πιο νέοι, έχουν πάρα πολλά καλά στοιχεία και έχουν να επιδείξουν πολύ σοβαρό έργο. Νομίζω ότι έχουμε εξαιρετικούς συγγραφείς. Όταν λοιπόν το διάβασα, έμεινα ενθουσιασμένος. «Αυτό το έργο είναι διαμάντι!», ήταν η απάντησή μου στον Σταύρο. Είναι ένα έργο που ξεδιπλώνει υποκριτικά δύο ηθοποιούς πάνω στη σκηνή επί μιάμιση ώρα μέσα σε ένα τραγελαφικό ύφος. Το έργο είναι μεν κωμωδία αλλά όχι του στυλ να περνάω καλά και να φεύγω άδειος. Είναι μια κωμωδία, με ένα ανατρεπτικό τέλος, το οποίο είναι γροθιά στο στομάχι. Και αυτή η σκέψη του Γιάννη, να δομήσει συγγραφικά ένα τέτοιο έργο είναι εξαιρετικά καλή. Και με τον Γιάννη αποκτήσαμε μεγάλη οικειότητα και επικοινωνία, σε σχέση με αυτά που γράφει γιατί έχω διαβάσει και άλλα έργα του και τον θεωρώ έναν εξαιρετικό συγγραφέα. Διάβαζα λοιπόν το έργο και γελούσα, αλλά μέσα από το γέλιο, έβλεπα μια μελαγχολία. Ένιωθα ότι κάτι άλλο κρύβεται. Όταν λοιπόν έφτασα στο τέλος, τότε κατάλαβα και συνειδητοποίησα την αίσθηση που είχα ότι κάτι άλλο συμβαίνει, και το τελικό αποτέλεσμα με δικαίωσε.
Όπως διαβάζουμε, το έργο αναφέρεται στην εργασιακή πραγματικότητα, το μπούλινγκ, τις ψυχικές ασθένειες και τη βοήθεια... Πολύ σοβαρές καταστάσεις, σύγχρονες που αποδίδονται με κωμικό τρόπο.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Μέσα από το γέλιο, κρύβεται μια πραγματικότητα η οποία θεωρώ ότι αγγίζει σχεδόν όλο τον κόσμο. Και θέλει ιδιαίτερη μαεστρία να πεις τα πιο σοβαρά πράγματα με χιούμορ για να «μείνουν» στον θεατή και να αγγίζουν ευαίσθητες χορδές… Γιατί η ιδιοσυγκρασία του έλληνα είναι να ξορκίζει τα κακώς κείμενα. Το χιούμορ, ανέκαθεν για τον έλληνα υπήρχε και υπάρχει σαν όπλο αντιμετώπισης της καθημερινότητας. Από κάτω όμως, κρύβει μια πολύ μεγάλη τραγικότητα. Γιατί ο έλληνας μέσα από το χιούμορ είναι τραγικός, απλά δεν θέλει να του το πεις αμέσως και σε πρώτο επίπεδο.
Είθισται, όταν ένας ηθοποιός ενσαρκώνει έναν ήρωα, και για όσο διάστημα, να ταυτίζεται μαζί του ή ακόμη και να διδάσκεται απ’ αυτόν, να τον κατανοεί, όσο «κόντρα» και αν είναι στον χαρακτήρα του. Τι έχει συμβεί στην δική σας περίπτωση με τον «σερβιτόρο» που υποδύεστε;
Όταν διαβάζουμε έναν ρόλο σαφώς βρίσκουμε κοινά χαρακτηριστικά με τον ήρωα τα οποία έχουν μια ανταπόκριση στην προσωπικότητά μας. Προσπαθούμε να πλησιάσουμε τον ήρωα που ενσαρκώνουμε και με το «πάντρεμα» των δικών μας βιωμάτων έρχεται σε μια αρμονία και ισορροπία. Εγώ, από τον συγκεκριμένο ρόλο διδάχτηκα ότι, όταν συζητάμε με έναν άνθρωπο, ανεξαρτήτου ψυχολογικής κατάστασης στην οποία βρίσκεσαι, πρέπει να «ζυγίζουμε» κάθε λέξη που χρησιμοποιούμε. Και αυτό, με την πάροδο των χρόνων και της πείρας μου, εντείνεται.
Που πιστεύετε ότι οφείλεται όμως το «άλλο άκρο» που ζούμε σήμερα. Μια διάθεση του κόσμου δηλαδή, να μιλήσει για να πληγώσει ή ακόμη και να εξοντώσει την προσωπικότητα ενός ανθρώπου;
Ο κόσμος μέσα από τα προβλήματά του, που είναι σοβαρά και πολλά, δεν σκέφτεται πολύ καλά τί λέει, πώς κρίνει, πώς εκφράζεται και αντιδράει. Φυσικά δεν ισχύει συλλήβδην αυτό. Το θέατρο αυτή την αποστολή έχει. Να μας βάλει σε μια διάθεση του να σκεφτόμαστε πριν πράξουμε και πριν μιλήσουμε. Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στον τρόπο που εκφραζόμαστε γιατί δεν ξέρουμε τί απήχηση έχει αυτό που θα πούμε, στον συνομιλητή μας.
Μιλήσατε νωρίτερα για τον ανταγωνισμό. Εσείς, σε τι βαθμό τον βιώσατε στα τόσα χρόνια που είσαστε στο χώρο;
Αυτό γίνεται συνήθως όταν γίνεσαι πιο διαθέσιμος στο χώρο, όταν έχεις μια σχετική επιτυχία και εξελικτική πορεία. Θεωρούν ότι πρέπει να σε μειώσουν, να σε «καταστρέψουν». Όσο ανεβαίνεις μπαίνεις σε ένα στόχαστρο, να σου αμφισβητήσουν την όποια επιτυχία και να σε κάνουν να νιώσεις πιο ανασφαλής. Εν κατακλείδι, όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις τόσο πιο πολύ πόλεμο έχεις.
Σας φωνάζουν ακόμη «Μάνθο Φουστάνο» στο δρόμο;
«Ναι! (γέλια). Αυτό πλέον έχει ταυτιστεί με τη ζωή μου, το έχω αποδεχτεί και δεν μ’ ενοχλεί καθόλου. Η αλήθεια είναι ότι πέρασα κάποια στάδια. Από το ότι μου άρεσε πολύ, μέχρι που το «πάλευα» και ήθελα να το αποτινάξω από πάνω μου. Πριν και μετά τον «Μάνθο» έχω κάνει πάρα πολλά πράγματα και κυρίως διαφορετικά. Ο Μάνθος μ’ έκανε πιο γνωστό στο ευρύ κοινό. Του οφείλω πολλά, όπως και στους συγγραφείς. Τώρα είμαι σε μια φάση αποδοχής. Γενικότερα είμαι σε μια φάση αποδοχής στη ζωή μου. Ξέρετε, είναι δύσκολο να σε θυμούνται στο δρόμο και ως όνομα και ως ρόλο. Και εμένα με θυμούνται και με τα δύο. Και θεωρώ ότι αυτό δεν έχουν την τύχη πολλοί ηθοποιοί να το «γευτούν». Δεν χρειάζεται να πηγαίνουμε κόντρα σ’ αυτό που μας φέρνει η ζωή. Η ζωή είναι μια αποδοχή. Δεν πρέπει να της φέρνουμε αντιρρήσεις ή να την «γευόμαστε» σαν δεδομένο. Όλα είναι μαθήματα και όλα πρέπει να μας διδάσκουν. Το να πηγαίνεις κόντρα δεν έχει πάντα ευοίωνο αποτέλεσμα.
