Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών στις 5 Οκτωβρίου, αναρωτήθηκα πόσες Παγκόσμιες Ημέρες υπάρχουν και τι οφέλη έχουμε απ’ αυτές. Γιορτάζουμε και «πανηγυρίζουμε» για ποιο σκοπό; Διαμαρτυρίες, εκδηλώσεις, συζητήσεις, συνέδρια…
Δε θα σταθώ στο τι έγινε ή στο τι γίνετε αυτές τις μέρες, αλλά στο τι πρέπει να γίνει άμεσα για την παιδεία στην Ελλάδα, που δυστυχώς βαδίζει στο άγνωστο με βάρκα την ημιμάθεια και την τεμπελιά.
Η ημέρα αυτή λοιπόν, καθιερώθηκε από την UNESCO το 1994, για να τιμήσει το έργο των ανθρώπων που αφιερώνουν τη ζωή τους στη μάθηση, τη γνώση και την έμπνευση των επόμενων γενεών.
Σήμερα έχουμε ξεχάσει τη λέξη «Δάσκαλο» -«εκπαιδευτικό»… εκείνον τον άνθρωπο το φωτισμένο, τον άνθρωπο που μας πήρε από τα πρώτα βήματα της ζωής μας και μας κράτησε από το χέρι, οδηγώντας μας στο χώρο των γνώσεων και της διδασκαλίας. Δηλαδή στο χώρο του υγιή «διαλόγου», που σημαίνει μαθαίνω να μιλώ, αλλά και να ακούω.
Θυμόμαστε ίσως ένα διάλογο που μετατράπηκε σε παράλληλους μονολόγους, χωρίς τα στοιχεία της ικανότητας της ακρόασης, της τεκμηρίωσης, της πρότασης και της απάντησης, της γνώμης, της άποψης.
Τα χρόνια πέρασαν, οι καιροί άλλαξαν. Η παγκοσμιοποίηση εισχώρησε και στο χώρο της παιδείας. Το περιεχόμενο και αποστολή του εκπαιδευτικού και του σχολείου, μπαίνουν σε νέες βάσεις και ρυθμούς.
Στο μαθησιακό περιβάλλον η τεχνολογία είναι ένας επικίνδυνος, αλλά και χρήσιμος «εισβολέας». Ο εκπαιδευτικός καλείται να βοηθήσει το μαθητή να κάνει τον «εισβολέα» χρήσιμο, χωρίς να χαθεί η μοναδικότητα του «διαλόγου». Χωρίς όμως να έχει τον απαραίτητο εξοπλισμό για να μπορέσει να εργαστεί στα νέα δεδομένα, προς όφελος των παιδιών μας, πάντα.
Ο εκπαιδευτικός καλείτε να συμβάλει με τα παραδείγματά του και τις γνώσεις του στο «διάλογο», ώστε να διαμορφώσει πολίτες που θα αντιμετωπίσουν την κοινωνία, τις γνώσεις και τους θεσμούς, κρίνοντάς τους και όχι «καταπίνοντας» τους… Κάπου εκεί δεν οδηγούμαστε;
Πόσο όμως αυτοί οι μαθητές – αυριανοί πολίτες είναι έτοιμοι να τους ακούσουν, να τους σεβαστούν, να τους εμπιστευτούν… Το παιχνίδι χάθηκε στα πέναλτι, που λένε!
Οι εκπαιδευτικοί δεν μεταδίδουν μόνο πληροφορίες. Δίνουν όραμα, έμπνευση και πίστη. Είναι οι άνθρωποι που σε ενθαρρύνουν όταν αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου, που σε βοηθούν να δεις πέρα από τα όρια, που σου δείχνουν ότι η μάθηση δεν σταματά ποτέ.
Εμείς τι κάνουμε; Έρχομαι και αναρωτιέμαι ποιος φταίει τελικά σε όλο αυτό το «μπαχαλακι» που έχει δημιουργηθεί… Οι εκπαιδευτικοί, οι μαθητές ή μήπως εμείς οι γονείς; Και όχι δε θα τα ρίξω στο σύστημα γιατί εμείς το διαμορφώνουμε…
Οφείλουμε εμείς πρώτα οι γονείς να πιστέψουμε ότι οι εκπαιδευτικοί δεν είναι απλώς δάσκαλοι της ύλης, είναι οδηγοί, μέντορες και πρότυπα. Με την υπομονή, την αγάπη και την αφοσίωσή τους, βοηθούν τα παιδιά μας να ανακαλύψουν τον εαυτό τους, να καλλιεργήσουν την κριτική σκέψη και να πιστέψουν στις δυνατότητές τους.
Ωραία τα λέω, ε; Οι μέντορες του δημοσίου… Θα μου πείτε… Και δεν έχετε άδικο, αλλά ποιος φταίει σε όλο αυτό… Ας σκεφτούμε και ας δείξουμε πρώτα εμείς σεβασμό σε αυτό τον θεσμό της εκπαίδευσης και όλα θα αλλάξουν…
Με την εμπιστοσύνη και το φιλότιμο θα πάμε μπροστά… Γιατί η εκπαίδευση δεν είναι απλώς δικαίωμα, είναι το θεμέλιο για μια δίκαιη, ειρηνική και βιώσιμη κοινωνία.
Αν θέλουμε πραγματικά ένα καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα, πρέπει να ξεκινήσουμε από εκείνους που το στηρίζουν καθημερινά: τους ανθρώπους μέσα στις αίθουσες. Γιατί η εκπαίδευση δεν αλλάζει με νόμους και εξαγγελίες, αλλά με σεβασμό, εμπιστοσύνη και επένδυση στους εκπαιδευτικούς.
Χρόνια πολλά δάσκαλε…
- H Καλλιόπη Γραμμένου είναι Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Παιδαγωγός - Εμψυχώτρια
