Από τη μια άκρη της χώρας ως την άλλη, η μάσκα έπεσε. Όχι για λίγες μέρες, σαν κι αυτές της Αποκριάς που διανύουμε, αλλά για μια ολόκληρη ζωή. Παρακολουθώ, τις τελευταίες εβδομάδες, την ανθρωπογεωγραφία αυτού του τόπου να μεταμορφώνεται σε ένα απέραντο, θλιβερό καρναβάλι.
Μια παρέλαση χωρίς γέλιο, όπου ο καθένας φοράει τη δική του προσωπίδα… και καμαρώνει σε γύφτικο σκεπάρνι!
Σε αυτή λοιπόν την ξέφρενη γιορτή των μασκαρεμένων, κάποιοι έχουν ντυθεί μόνιμα «σωτήρες»! Ξέρετε, αυτοί που βγαίνουν στα παράθυρα της 4ης εξουσίας, λέγοντας μεγάλα λόγια και μοιράζοντας ψεύτικες υποσχέσεις, την ίδια ώρα που υπογράφουν συμφωνίες στο σκοτάδι, που νομιμοποιούν την ακρίβεια, την ατιμωρησία και που αφήνουν τους νέους να πνίγονται στα ενοίκια μιας χώρας που τους γέννησε.
Άλλοι έχουν ντυθεί «ξερόλες», μιας και αυτό πουλάει τρελά στις ημέρες μας, που ξέρουν πώς να σώσουν τον τόπο, που λύνουν και δένουν στις καφετέριες και τις τηλεοράσεις, που ξέρουν τι φταίει, πού στραβώσαμε ως κοινωνία, ποιον πρέπει να λιθοβολήσουμε και ποιος θα μας γλιτώσει από την ολική καταστροφή! Αυτοί που ξέρουν μέχρι και τι θέση θα φέρει το «Ferto» του Ακύλα στη Eurovision, που γνωρίζουν ποιοι κρύβονται πίσω από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τι όνομα θα δώσει η Μαρία Καρυστιανού στο κόμμα της, τι τύχη θα έχει η «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα, για το αν ο Παύλος Ντε Γκρες θα είναι ο επόμενος Δήμαρχος Αθηναίων και για το πότε θα φύγει ο Ραφαέλ Μπενίτεθ από τον Παναθηναϊκό!
Βέβαια, πως θα μπορούσαμε ν’ αφήσουμε έξω από το κάδρο και αυτούς που επέλεξαν να ντυθούν ανάλογα με τις περιστάσεις, πειρατές, μάγισσες, κλόουν, αστυνομικοί, νοσοκόμες και καουμπόηδες, φραπέδες, χασάπηδες, αρχοντάδες και πασάδες, μα και άλλοι παπάδες, κερατάδες και διαβόλοι… με τον απλό κοσμάκη που αδιαφορεί για όλο αυτό το μασκάρεμα, να χάνεται άναμεσά τους.
Να χάνεται να ν’ αγωνιά για την επόμενη ημέρα, γνωρίζοντας καλά πως όλο αυτό το πανηγυράκι που έχει στηθεί, μόνο σε καλό δεν θα του βγει… με την Ελληνική οικογένεια, να δέχεται χτυπήματα από παντού!
Χτυπήματα γιατί σέβεται τα ιερά και τα όσια, γιατί πιστεύει σ’ έναν επουράνιο Θεό, γιατί τιμά τους προγόνους της, γιατί τηρεί τα ήθη και τα έθιμα, γιατί βάζει την ελληνική σημαία στο μπαλκόνι της, γιατί όρθια ψέλνει τον εθνικό ύμνο, γιατί προσπαθεί να διαπαιδαγωγήσει σωστά τα παιδιά της, γιατί φροντίζει τους γονείς της και γιατί νοιάζεται για τον συνάνθρωπό της…
Και μέσα σε όλο αυτό το πανηγύρι του παραλόγου, αναρωτιέμαι:
Υπάρχει άραγε ένα ξημέρωμα που θα πέσουν μάσκες; Που οι μασκαρεμένοι «ήρωες» θα σταματήσουν να φωνάζουν και οι θνητοί θα βρουν ξανά τη φωνή τους; Υπάρχει;
- Ο Παύλος Ανδριάς είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας
